MitrovicaPress

Shkruan:Fadil Maloku, Ph.D.
1. Që në fillim të këtij promovimi me duhet të ceki se botuesi ka bërë shumë mirë që edhe lexuesin Kosovar nuk e ka ndarë nga rinjohja me paradigmat morale që duhet t’i konsumojë njeriu i shek. XXI apo si quhet shek. I globalizimit, e që qenë harruar apo mënjanuar nga përditshmëria e tij ekzistenciale. Këtë gjykim timin, padyshim që e bazojë në disa arsye që për shumë kënd ndoshta nuk duken edhe gjithaq të rëndësishme.
Arsyeja e parë, ka të bëjë me nevojën e një shtendosje të përgjithshme kolektive, ku ne si popull përjetuam një dramë të madhe që akoma ka lënë pasoja të një frustrimi dhe një ngufatjeje të paimagjinueshme për mendjen e njeriut. Vetë titullimi i sipër theksuar në dy paradigma themelore humane: atë të “Dashurisë” dhe të”Tolerancës” vetvetiu flet për një nevojë tonën kolektive që tash na duhet, ngaqë lufta e ndodhur sido kudo kishte mbjellur ndjenjën e shkatërrimit të çdo gjëje, mjerimit dhe katrahurën e mbi jetimit.
Kështu që porosia e Fethullah Gylenit që në fillim ofron një diskurs të ri dhe pak të njohur jo vetëm në kulturën dhe atmosferën tonë mediale por përgjithësisht edhe në mbarë kohën në të cilën po jetojmë.
Arsyeja e dytë e dobisë e identifikuar në këtë libër padyshim që ka të bëjë me nevojën e njohjes me një dijetar dhe dosido edhe udhëheqës të gjallë shpirtëror nga bota islame që me një elokuencë të një njeriu të urtë dhe tejet të pregaditur në sferën e edukimit dhe besimit në vetë vete flet për një të ardhme ku të gjithë njerëzit duhet të jenë njësojë dhe se dashuria dhe toleranca padyshim që duhet të bëhen malli më i konsumuar për ta.
Pra koha në të cilën po jetojmë ne vërtetë është kohë të cilës më së shumti i duhen zërat sikurse janë ky i Fethullah Gylenit dhe tipave të tillë.

2. Me siguri shumica nga jush këtu, jeni kureshtarë të dini përse mu ky njeri dhe ky dijetar e humanist e shquar i duhet kësaj kohe? Përgjigja me siguri nuk mund të elaborohet me pak fjalë dhe në një tubim të kësisoj, ku vetëm mund të identifikohen pak a shumë në vija të trasha preokupimet dhe interesimet e këtij njeriu që shlirë për mendimin tim mund të quhet edhe zë humanisti dhe një njeriu që me përvojën e vetë të gjatë ka kuptuar se jo vetëm natyra e islamit por edhe ajo e religjioneve tjera nuk janë dhuna, konflikti, urrejtja, dallimi etnik, racor e ai gjinor, por parasë gjithash oferta e :dashurisë, tolerancës, mirëkuptimit, ofrimit me njëri tjetrin, etj. Sepse si thotë edhe ai vetë “të gjithë’ jemi krijesa të krijuesit të përbashkët”.
I habitur me shkathtësitë e veta shkencore, teknologjike, sociale etj. njeriu i shek. tonë sipas Gylenit i ka lënë prapa pjesën më të mirë që ai i disponon, e ajo është vullneti i lirë për të qenë në raport të respektueshëm, në dashuri dhe në mirëkuptim me të tjerët njerzë me të tjera shoqëri.
Besimi në vetë vetën dhe në Krijuesin e gjithë mëshirshëm mund dhe duhet, sipas Gylenit të na udhëzojnë në vepra të mira, vepra të cilat njeriun pa dallime:etnike, gjinore, e racore e bëjnë njeri të vërtetë.
Për teoritë e sodit, njeriu si duket është i para destinuar në luftëra shkatërruese mes kombeve, vendeve dhe shteteve të ndryshme, por athua sikur ky njeri kohën e luftërave ta shfrytëzonte për ngritjen e tij morale e shpirtërore athua do të kishte miliona njerëz që vdesin nga uria: athua do të kishte kaq urrejtje patologjike ndajë njëri tjetrit për gjitha ndodhitë dhe vrasjet e pakuptimta të njerëzve të zakonshëm të cilët të indoktrinuar me ekstremizmat më të shëmtuar: etnik e fetar, politik e ekonomik, etj. sakrifikohen dhe vdesin në të katër anët e botës, pyet Gylen zemër plasur?
Ai është i bindur se të gjitha katrahura që po e përcjellin njerëzimin janë pasojë i këtyre inateve paragjykimeve dhe urrejtjeve patologjike që kanë apo kanë pasur njerëzit gjatë periudhave të ndryshme historike.
Në esencë, shikuar kështu qëndrimi i Gylenit na duket ca edhe skeptik dhe thënë më thjesht edhe utopik, natyrisht duke iu referuar rrethanave në të cilat ka kaluar dhe ende po kalon historia e qenësimi të njeriut bashkëkohor. Por madhështia e humanistit dhe filantropit Gylen, qëndron mu në stoicizmin e tij Epikurian, ndajë këtij konstelacioni të pafavorshëm për të shkelurit, të përbuzurit dhe të injoruarit kudo në botë. Bindja e tij na referon që ai jo vetëm që mendon por edhe ka një bindje të fortë të një pragmatiku se më në fund e mira do të ngadhënjejë mbi të keqën.
Zaten kjo edhe e bënë atë tjetër fare nga filantropët dhe humanistët tjerë të shumtë në botë. Dhe është interesant se ai këtë e bënë vetëm duke qenë i bindur në vlerat dhe në kulturën e përgjithshme humane islame. Pra atë pjesën që ende nuk është shpalosur. Si nga mediat globale po ashtu edhe nga njerëzit që kanë besim të njëmendët. Por, ai këtë “ofertë” e bënë edhe për shkak të shtimit të paragjykimit ekzistues ndajë këtijë besimi botërorë me një shembull shumë të thjesht, sidomos kur i drejtohet popullit amerikan me rastin e akteve terroriste të 11 shtatorit: “Ju lutem, më lini t’ju ri siguroj që islami nuk pranon terrorizmin në asnjë formë. Terrorizmi, nuk mund të shfrytëzohet për të arritur ndonjë qëllim islam. Një terrorist nuk mund të jetë mysliman dhe një mysliman i vërtetë nuk mund të jet terrorist. Islami, kërkon paqe dhe Kur’ani kërkon që çdo mysliman i vërtetë të jetë personifikim i paqes dhe të punojë për t’i mbrojtur të drejtat e çdo njeriu(F.M. kursivi im : pa marrë parasysh përkatësinë e tijë : etnike, gjinore, klasore, politike, ekonomike e racore)”(fq.346)
Pastaj për ta ilustruar edhe më bindshëm vlerën dhe dëshminë e kulturës dhe besimit islam ai shkon edhe me një shembull tejet të thjeshtë. Gyleni, thotë”Nëse një barkë ka brenda nëntë kriminel dhe një njeri të pafajshëm, Islami nuk (predikon F.M.)lejon që barka të fundoset për të ndëshkuar nëntë kriminelët, duke dhunuar kështu të drejtat e një personi (të vetëm F.M) të pafajshëm”(fq.347). Ose :”Kurani deklaron që kush merr një jetë pa të drejtë, ka marrë si rrjedhim jetët e gjithë njerëzimit, dhe kush shpëton një jetë, si rrjedhim ka shpëtuar jetë të gjithë njerëzimit”
3. Sipas Gylenit, kuptojmë që Islami është një besim që fuqishëm beson në të drejtat universale të njeriut pa dallime etnike, gjinore, klasore e racore që kur të akceptohet me dioptrinë e të drejtave të njeriut që janë aprovuar nga ana e vendeve dhe shteteve demokratike na del si një Kushtetutë e qartë dhe shumë e respektueshme.
Gylen, si njëri ndër udhëheqësit më të respektueshëm shpirtërorë dhe paqësorë të botës, prapa vetës ka lënë dhe aktualisht është duke punuar në drejtim të ngritjes së një lëvizjeje të fuqishme: intelektuale, morale, edukative sidomos, mediale e sociale,etj. që për fondament kanë postulatet e:dashurisë, tolerancës dhe të mirëkuptimit midis njerëzve në mbarë botën.
Dhe për mua si një intelektual i një nën qielli pakëz më të largët të ushtrimit të ndikimeve të kësaj natyre, vërtetë është një privilegj dhe një kënaqësi të llojit të vetë që mund të flasë për këtë njeri që tërë jetën ia kushtoi dhe po ua kushton vlerave të njëmendta morale të njeriut. Po them njeriut në kuptimi ne plotë të fjalës, ngase Gyleni njeriun nuk e identifikon përmes dioptrisë përkatësisë fetare: islam apo krishterë, apo budist: ateist apo njeri besimtar, këtë frymëzim. Dhe kjo është ajo që atë e bënë të pranueshëm për të gjithë pa dallim feje, gjinie, klase, etnie e race.
Porosia e Fethullah Gylenit, padyshim që prejudikon në shumë referenca etike, edukative, sociale, e ndoshta më pak politike e juridike. Në të vërtetë, ai që në fillim sugjeron se ka qëllim të dyfishtë: njërin që ka të bëjë me ngritjen në piedestal të njohjes jo vetëm të muslimanve por edhe të tjerëve për islamin e vërtetë, i cili sot është margjinalizuar aq shumë sa që nuk është edhe e rastësishme përse është paragjykuar aq shumë nga të tjerët.
Dhe qëllimi tjetër, ka të bëjë me fillimin e një dialogu ndër qytetërues, edhe për faktin se kjo sipas tij është në natyrën e islamit dhe njerëzve të tij, të cilët janë të zgjedhur për të qenë dëshmitarë të mirësisë dhe të mëshirës së Zotit. E jo së keqes dhe paragjykimit, ashtu siq është duke ndodhur aktualisht me ta, ku gati për çdo ditë nëpër lajmet qendrore të gjitha mediave elektronike dhe të shkruara botërore identifikohen dhe apostrofohen si njerëz të prapambetur dhe me një kulturë të kufizuar të gjykimit dhe të veprimit.
Gyleni, si udhëheqës shpirtëror i lëvizjes së tij morale, nuk është e rastësishme që i referohet interpretimeve Kur’anore dhe haditheve të Pejgamerit a.s. Për arsye se sipas tij, rruga e trasuar e pakicës paragjykuese ka arritur jo vetëm ta keqinterpretojë Kur’anin dhe islamin në përgjithësi, por edhe ta paragjykojë dhe ta fus në konflikt me të tjerët, sidomos me perëndimin. Në këtë drejtim, nuk është e rastësishme përse edhe një prift katolik i quajtur Thomas Michel, S.J. nga Roma në vitin 2004 merr pjesë në festimin e datëlindjes së Muhamedit a.s., me një qëllim të vetëm se besimet dhe bindjet fetare nuk janë krijuar për t’u ndarë dhe urrejtur njerëzimi, por pikërisht për t’u njohur (Ajet Kur’anor: “O Ju njerëz, me qëllim u kam krijuar prej një femre dhe një njeriu. Me qëllim u kam ndarë në fise dhe në kombe. Sëka dyshim që më i miri ndër Ju është ai që është më i devotshmi”) dhe për për t’u dashur ndërmjet vedi.
4. Fethullah Gylen, beson shumë thellë se shekulli i XXI, apo shekulli i kompjuterizimit dhe i dijes njerëzore do të bëhet dëshmitarë i një dinamike të re moralo – politike ku vlerat e tolerancës dhe të mirëkuptimit ndërmjet njerëzve dhe civilizimeve më në fund do të mbisundojnë dhe si të tilla do të sjellin qetësi, jo vetëm morale por edhe aso politike e ekonomike, gjë që në të vërtetë i duhen njerëzimit. Bindjet e tija shkojnë aq larg sa që ai beson në një qytetërim të tilli fisnik, ku askush si thotë ai nuk do të mund të mbes mënjanë dhe indiferent.
Nëse e shikojmë kështu Gylenin kuptojmë që ai edhe mund të keqkuptohet nga diskursi aktual politik botërorë, ngaqë të bënë përshtypje se vizioni i tij i ngjason më tepër një utopie se sa një diskursi dhe vizioni real. Por ai nuk është i njëjtë me social utopistët e shekullit XIX, me gjasë se asnjë nga ata nuk i ishin përvjelur idesë që ta materializojnë thjesht vizionin e tyre edhe përmes angazhimit të tij personal!
Në fakt, ai me iniciativat e tij u bë ndër përkrahësit kryesor për themelimin e shumë institucioneve shërbyese, shkollave dhe mjeteve të informacionit individual e kolektiv, jo vetëm nëpër Evropë por katër anët e botës .
Po ashtu, ai nuk ngeli duarkryq, pjesën më të madhe të kohës së tij e shfrytëzoi në drejtim të ngritjes së biznesmenëve të mesëm dhe atyre të vegjël, vetëm e vetëm që të shohë farën e arsimit dhe të edukimit të brezave të rinj. Thënë më ndryshe, Gylen sot është bërë një frymëzim për brezat që po vijnë, pra brezat e siç i quaj unë “të Internetit”, që për rezultat të tanishëm kanë shënuar një ngritje dhe emancipim të përgjithshëm edukativo arsimor. Ai ,si ambasador më tepër moral se sa oficiel në Amerikë, është involvuar në të gjitha ngjarjet që kishin të bënin me islamin dhe për islamin. Në të vërtetë, via e tij neo liberale bëri që ai të takohet edhe në rezidencën e Papa Gjon Palit të II, ku në frymën e jo vetëm një kleriku, por para së gjithash një filantropi dhe një humanisti pati rastin të thotë gjithë vizionin e njeriut të së ardhshmes, pra njeriut humanist që është pajisur me virtyte para s gjithash morale , njeriut tolerant dhe mirë të kuptueshëm për përkatësinë e tij çfarëdo qoftë ajo.
5. Sot, ai bënë pjesë në alenë e njerëzve më bamirës dhe më human që ka bota islame sot.
Thënia e tij e famshme:se ,” Standardet e demokracisë dhe të drejtësisë mund të ngritën vetëm duke qenë bashkëkohorë me perëndimin”, sikur i ka tejkalua kufijtë e vendlindjes së tij. Ajo sot ,si nevojë duket që është duke qarkulluar edhe në rastin e ngjarjeve në Lindje, ku apelet e tij për një emancipim të përgjithshëm ekonomik dhe jetë të dinjitetshme në baza demokratike nuk u kuptuan sa duhet. Filozofia Islame, sipas Gylenit, është një botëkuptim që më së miri e dënon varfërinë ekonomike. Duke arsyetuar këtë tezë ai nuk ngurron të parafrazojë një thënie të Muhamedit a.s. kur thotë:”Cilido që nuk është i aftë të sigurojë vetën e tij, ai nuk do të ketë jetë të mirë në botën tjetër”.
Kjo thënie, sikur të krahasohet me ate të Maks Weberit, se “njeriu sa më shumë që punon në këtë botë më afër është krijuesit të vetë”, del se Krijuesi ynë i përbashkët e denoncon përtacinë, rezignacionin dhe indiferencën, kur është në pyetje diskursi materialist.
Libri i Gylenit “”Drejt një qytetërimi botëror me DASHURI & TOLERANCE është një përmbledhje e përsiatjeve të tija jetësore për njerëzit e shtresave dhe bindjeve të ndryshme fetare, politike, ekonomike e kulturore, që për ide kanë tolerancën dhe mirëkuptim mes popujve, kulturave e civilizimeve në gjithë botën dhe në gjitha kohërat.
Thuhet se njeriu, pas vdekjes ose lë një vepër ose një pasardhës të mirë, Gylen si duket e ka parapëlqyer këtë thënie dhe vetë vepra e tij na flet më së mirë lidhur më këtë çështje. Zaten përveç librit ai në këtë drejtim ka investuar shumë, duke mos përjashtuar as mundin e as dijen e tij. Si i tillë ne e falënderojmë për këtë kontribut të çmueshëm që edhe lexuesi shqiptar i Kosovës ka rast të njihet me idetë dhe frymëzimin e tij humanist e filantropit, mu në tani kur kanë filluar të luhatën bindshëm jo vetëm kodi ynë identifikues vlerorë por edhe sistemi i gjithmbarshëm kulturor e civilizues.
info@mitrovicapress.net, redaksia@mitrovicapress.net

Shkruan: Dr. Mehdi HYSENI
E vërteta mbi shqiptarët dhe Shqipërinë Etnike nuk duhet të njolloset dhe të shpërfytyrohet nga vetë shqiptarët, pavarësisht se kush e pohon dhe e mbron atë.

*Doris Pak: “Kjo është çmenduri. Nëse në Kosovë do të ketë pavarësi, e kam thënë gjithmonë se ajo do të jetë e kushtëzuar. Dhe kushti më i madh që do të firmoset në Këshillin e Sigurimit është që nuk do të ketë ndryshim kufijsh as në Maqedoni, as në Shqipëri, madje as në Luginën e Preshevës në Serbi. Pra, mendoj se duhet të jetë e qartë se kjo nuk ka për të ndodhur kurrë. Përndryshe unë nuk do të pranoja asnjë rezultat të pavarësisë, sepse kjo është pamundur. “(Tanmarket,19.03.2006).

Pa marrë parasysh kompetencat dhe autorizimet e zonjës Doris Pak si kryetare e Komitetit të Parlamentit Evropian për Marrëdhënie me Vendet e Evropës Lindore, ky kualifikim kategorik për “vulosjen” e fatit të pavarësisë së Kosovës nuk ka për të ardhur në shprehje kurrë, sepse për këtë do të vendos me referendum ose plebishit shumica dërrmuese shqiptare (mbi 90%) e jo Doris Pak ashtu si po andërruaka në formë “dekretuese” dhe të diktatit se “nuk ka pavarësi për Kosovën?! – Se ky qëndrim politik i Doris Pak është i paqëndrueshëm si mbi bazën historike, ashtu edhe të së drejtës ndërkombëtare, si dhe të ligjeve demokratike të Evropës Perëndimore, i sugjeroj që ta lexojë me vëmendje vetëm këtë vlerësim meritor dhe aksiomatik të Henri Kisinxherit (ish-sekretar shtetëror amerikan dhe, një nga diplomatët më të shquar të shekullit XX): “”The Albanians did not fight for autonomy but for independece and surely not to remain under Yugoslav suzerainty.” (Henry Kissinger, Does America Need a Foreign Policy?,New York, 2001, p.270).

Përvoja historike ka provuar se barometri më i saktë i potezave pozitivë të politikës dhe të diplomacisë shqiptare, është reagimi negativ dhe i papajtueshëm i “metropoleve” kolonialiste dhe imperialiste të shteve fqinje serbo-sllave (Serbia, Mali i Zi, Greqia dhe së fundi edhe “Maqedonia”), si dhe i shtytësve dhe i mbrojtësve të tyre siç ishin dhe janë Rusia, Franca, në veçanti. Këtë konstatim, në mënyrë të qartë e provoi edhe deklarata e paradokoshshme e Besnik Mustafajt (ministër i Ministrisë së Punëve të Jashtme të Shqipërisë) se : “ në rast të ndarjes së Kosovës, Tirana zyrtare nuk mund të garantojë mosndryshimin e kufijve në ato pjesë të rajonit ku jetojnë shqiptarët’(Albeu.com, 16.03.2006). Ky qëndrim konstruktiv dhe largpamës i kryediplomatit aktual shqiptar nuk mund të kualifikohet si gabim, e aq më tepër si “çmenduri”, siç është shprehur në formë të prerë, Doris Pak( kryetare e Komitetit të Parlamentit Evropian për Marrëdhëniet me Vendet e Evropës Juglindcore, shih:”www.tanmarket,19.03.2006), si dhe disa kritikucë të tjerë diletantë shqiptarë, sepse mesazhi i përmbajtjes së deklartës së tij nuk apelon shqiptarët, që menjëherë të ngrihen për ndryshimin e kufijve ndërshtetërorë me vendet fqinje, por është plotësisht në frymën e diplomacisë preventive ndërkombëtare ( të reagojë në momentin e duhur, domethënë sa nuk është bërë vonë, që të mos vijë deri te ndarja dhe mohimi i pavarësisë së Kosovës, sepse më pas është i pashmangshëm ndryshimi i kufijve artificialë) që, në rast se vihet deri te copëtimi kirurgjik i ndonjë cope të territorit të Kosovës, atëherë, krejtësisht do të jetë e qartë ( e deklaroi këtë apo jo B.Mustafaj apo dikush tjetër nga qarqet e politikës dhe të diplomacisë shqiptare, s”ka fare rëndësi), pajtohet apo jo Doris Pak, Parlamenit Evropian apo BE-ja, patjetër, do të vihet deri te shthurja e kufijve kolonialë në Ballkan midis shqiptarëve dhe kolonialistëve të tyre, të cilët, edhe sot, për turpin më të madh dhe të pajustifikueshëm të drejtësisë, po i mbron BE-ja përmes mekanizmave të saj eksapnsionistë të skllavërisë moderne. Këtu është filli i problemit, dhe çmenduria shekullore e Serbisë dhe e aletëve të saj evropianë, që edhe në fillimshekullin XXI, po insistojnë me çdo kusht që Kosovën ta “kushtëzojnë” si koloni moderne nën Serbi dhe nën vazalitetin e “trupave mbrojtëse” të Evropës. Kjo është arsyeja kryesore pse Doris Pak e ka qujatur “çmenduri” deklaratën e B.Mustafajt. Ky është motivi kryesor pse BE-ja me çdo kusht po orvatet që ta përzë UNMIK-un dhe KFOR-in, si dhe Shtetet e Bashkuara nga Kosova, përkatësisht nga Ballkani, sepse strukturat e saj politikeme prirje proserbe po llogarisin që shqiptarët t’i mashtrojnë me një “autonomi të kushtëzuar” në mënyrë që kështu do t’ia arrijnë qëllimit së bashku me Rusinë, ta ruajnë sferën tradicionale të interesit ruso-sllav në Ballkan, duke i shtypur shqiptarët nën çizmen e hekurt koloniale të tyre. Mirëpo, pavarësisht nga “tjerrja e hollë” e një diplomacie mashtruese dhe hipokrite e BE-së, Shtetet e Bashkuara të Amerikës së bashku me aleatët e tyre besnikë-shqiptarët nuk duhet të pranojnë asnjë formulë kushtëzuese (me afat apo pa afat), përpos pavarësisë së plotë të Kosovës, e cila është garanti më i sigurt dhe më lojal i interesave strategjike afatgjata të Shteteve të Bashkuara në Ballkan. Në këtë kontekst, politika dhe diplomacia shqiptare e Kosovës, as e Tiranës assesi nuk duhet të pranojnë “formulën evropiane” për kolonizimin modern të Kosovës nën Serbi dhe nën BE, por duhet të ngulmojnë që Amerika të ngelë në Kosovë derisa kjo të njihet ndërkombëtarisht dhe, derisa të ketë nevojë Kosova për mbështetjen e sigurt amerikane. Ndryshe, konflikti i Shqipërisë dhe i shqiptarëve është pashmangshëm me Serbinë dhe me aleancat e saj lindore sllave dhe prosllave evropiane.

Në aspektin diplomatik (në veçanti, kur është fjala për ruajtjen e kohezionit dhe të ekuilibrit të marrëdhënieve të shëndosha ndërshtetërore të Shqipërisë me partnerët e saj të shteteve të Evropës Perëndimore dhe me SHBA-në), deklarata e theksuar e B.Mustafajt është e sajuar drejt dhe objektivisht ngase në mënyrë indirekte paqësore shpreh interesimin dhe gatishmërinë e riaktualizimit të mbrojtjes së interesit të përgjithshëm nacional shqiptar në Ballkan në përputhje, edhe me normat dhe me rregullat e interesave parësore të marrëdhënieve politike ndërkombëtare, pa prekur dhe pa rrezikuar asnjë interes të subjekteve të saj qoftë në relacionet ballkanike, ervopiane a botërore. Pavarësisht se me përmbajtjen e kësaj deklarate zyrtare të Besnik Mustafajt, hëpërhë nuk dakordohen politika zyrtare e Beogradit, e Shkupit, e Athinës, e Podogoricës dhe ajo e Brukselit (Bashkimit Evropian) të Havier Solanës (përfaqësues për Siguri dhe për Politikë të Jashtme të BE-së), kjo është me interes të shumfishtë për sondimin me kohë të terrenit diplomatiko-strategjik dhe taktik të kursit zyrtar të qeverisë së shqiptare karshi partnerëve të saj, si dhe armiqve kolonialistë serbo-sllavë se në qoftë vendimi i fundit të bashkësisë ndërkombëtare, do të jetë në funksion të copëtimit të ndonjë pjese të territorit të Kosovës, ashtu sikurse dikur në shekullin XIX (1878) dhe në shekullin XX(1912), atëherë edhe shteti shqiptar nuk do të rrijë duarkryq (si aktor statist asnjanës) ashtu, sikurse në vitin 1999, kur Serbia zhvilloi terrorin gjenocid mbi një pjesë të popullatës shqiptare dhe mbi territorein e Kosovës së Shqipërisë Etnike. Ai “lëshim” i mosndërhyrjes ushtarake të Shqipërisë kundër Serbisë gjenocidale ishte një tragjedi, të cilën serbomëdhnjtë çetnikë fashistë të Beogradit, e kapitalizuan në favor të djegies së Kosovës, të vrasjes dhe të dëbimit të shqiptarëve nga trualli i tyre stërgjyshor etnik. Pavarësisht nga çmimi, një gabim i tillë nuk guxon të përsëritet më nga regjimet aktuale të Shqipërisë, qoftë të personifikuara nga demokratët, qoftë nga socialistët. Sikur politika zyrtare Shqipërisë të ndërhynte me kohë në marrjen në mbrojtje të shtetasve të saj, në Kosovë jo që nuk kishte pasur shans të ndodhë një gjenocid i tillë në përmasa katastrofike, por tanimë qe shtatë vjet të shkuara Kosova do të kishte qenë e lirë dhe sovrane brenda kufijve të saj natyrorë të Shqipërisë Etnike. Pra, sikur të kishte ndërhyrë Shqipëria ushtarakisht në anën e luftës çlirimtare kombëtare antikoloniale të UÇK-së (para arritjes së Marrëveshjes së Dejtonit më 1995), me ç’rast asaj lufte, do t’i bashkoheshin të gjithë shqiptarët e të gjitha hapësirave të Shqipërisë Etnike, si dhe tërë diaspora shqiptare, Serbia jo vetëm se e kishte humbur luftën, duke e lënë kokën në Gazimestan, në Graçanicë, Deçan, Pejë, Mitrovicë e Besianë, por e kishte humbur edhe territorin shqiptar të Anamoravës (Preshevë, Bujanoc, Bllacë, Medvegjë…,etj.) së kolonizuar, sepse në të njëjtën kohë nuk kishte pasur kurrfarë kapaciteti që të luftojë me tre kundërshtarë (kroatët, myslmianët boshnjakë dhe shqiptarët). Kjo rregull është e njohur në praktikën e deritashme të historisë së diploamcisë së përgjithshme dhe të asaj ushtarake “lufta dhe konfrontimi në të njëjtën kohë me dy armiqë, garanton disfatën e sigurt të çdo agresori”. Mirëpo, mjerisht, këtë fakt me rëndësi, garniturat udhëheqëse të Shqipërisë së sotme nuk e kanë marrë parasysh(“arsyet” do të duhej t’i kenë ditur vetëm ata). Si rrjedhim, gjendja e mjerueshme koloniale e shqiparëve në Ballkan, ende ka ngelur në mëshirën e kohës dhe të konferencave evro-ndërkombëtare, “kryeaktorët” e të cilave pa dhënien e pëlqimit të Serbisë (edhe pas kryerjes së gjenocidit të saj mbi Kosovën) po hezitojnë që Kosovës t’ia njohin pavarësinë e plotë si subjekt juridik ndërkombëtar.

Duke mbajtur parasysh statu quo-n e moszgjidhjes së problemit kolonial të shqiptarëve në Ballkan, si dhe lojërat e rrezikshme të Serbisë dhe aktorëve të tjerë evro-ndërkombëtarë, të involvuar në zgjidhjen e krizës së Kosovës, të cilat që tani kanë filluar për të dhënë frytet e para negative me rastin e decentralzimit të territorit të Kosovës, duket se edhe diplomacia shqiptare e Tiranës në bashkëpunim me aleatët e saj perëndimorë, nuk do të qëndrojë anash si vrojtues neutral, po qe se vjen në shprehje ndonjë opcion eventual për ndarjen e ndonjë cope territori të Kosovës në dobi të Serbisë kolonialiste. Këtë pikëpamje dhe qëndrim racional të qeverisë shqiptare të Tiranës në mbrojtje të Kosovës, në formë të stërholluar diplomatike e ka bërë të qartë, edhe deklarata zyrtare e Besnik Mustafajt, se po qe se vjen në pyetje dekompozimi territorial i Kosovës, Shqipëria nuk do të garantojë mosthurjen e kufijve ndërshtetërorë me vendet fqinje. Edhe pse kjo deklaratë është në vonesë të madhe, megjithatë duhet të konisderohet si tejet pozitive, sepse grafiku i saj prej 390** diametralisht është në diskurs pozitiv me përmbajtjen e deklaratave të mëparshme negative dhe shumë të dëmshme lidhur me njohjen e “pavarësisë së kushtëzuar” të Kosovës.

Pasojat e mosnjohjes së pavarësisë së Kosovës

Hipotezat dhe interpretimet e gabuara dhe të qëllimshme të atyre qarqeve zyrtare serbo-evro-ndërkombëtare, se me njohjen e pavarësisë së Kosovës, do të destabilizohej paqja dhe siguria në rajonin ballkanik, nuk kanë kurrfarë baze të qëndrueshme juridike ndërkombëtare, as historike, por janë drejtpërdrejtë në fokus të mbrojtjes së interesave gjeopolitike dhe gjeostrategjike të kufijve ekzistues kolonialë të Serbisë, të Malit të Zi, të Greqisë dhe të Maqedonisë. Përkundrazi, injorimi dhe zvarritja e procesit të njohjes së pavarësisë së Kosovës, do të jetë “detonatori” kryesor jo vetëm i shthurjes së kufijve rajpnalë, por edhe më gjerë, sepse në këtë rast, patjetër do të vijë në shprehje polarizimi i interesave heterogjene të diplomacisë së shteteve perëndimore të Evropës dhe Amerikës me ato të Rusisë dhe të partnerëve të saj me prirje tradicionale të mbrojtjes së zonës së influencës serbo-ruse në Ballkan. Së këndejmi, si pasojë direkte dhe indirekte e mosnjohjes së Kosovës (përpos opcioneve tanimë të njohura për zgjidhjen e çështjes së Kosovës sipas drafteve të BE-së, të Grupit të Kontaktit, Grupit Ndërkombëtare të Krizave, të institucioneve dhe të qendrave të ndryshme politiko-diplomatike dhe strategjike, se për të gjetur kompromis politik me Serbinë gjeoncidale dhe me aleatët e saj, siç janë Rusi, Franca, Rusia etj. me ndikimn në marrjen e vendimeve politike në kuadrin e organizmave të ndryshëm të bashkësisë ndërkombëtare :OKB, OSBE, BE, NATO etj., Kosovës patjetër duhet t’i rezervohet “pavarësia e kushtëzuar” nën patronatin e administrimit juridiko-administrativo-politik dhe ushtarak paqësor të BE-së, si substitut i UNMIK-ut dhe i KFOR-it të tanishëm); rikthimi i saj në sistemin federal ose konfederal shtetëror në kuadrin e Serbisë dhe Malit të Zi, os), tanimë (edhe pse në detaje, diplomacia ndërkombëtare ende nuk e ka bërë të qartë për opinionin publik) ekziston edhe drafti analitik dhe i përpunar i variantit evro-perëndimor: – Po qe se Kosovës do t’i këputet ndonjë pjesë territori, atëherë, pa dyshim do të vijë në shprehje (si kompromis i parashikuar, i cili nuk nënkupton se me çdo kusht do të pajtohen shqiptarët me të, sepse është i mangët ngase nuk parashikon zgjidhjen e problemit ekzistues kolonial të shqiptarëve në Mal të Zi, në Anamoravë dhe në Çamëri, mirëpo, qe sa kohë ekziston një elaborat i tillë) bashkimi i Kosovës me pjesën perëndimore shqiptare të “Maqedonisë” dhe me Shqipërinë. Ndodh që për këtë plan opcional, tanimë është e njohur në hollësira edhe politika zyrtare e Tiranës përmes kanaleve të ndryshme diplomatike. Mirëpo, pavarësisht nga fakti se një Plan i tillë “rezervë” si kundërpeshë copëtimit territorial të Kosovës, tanimë ka përfunduar në “sirtarët” diplomatikë të Tiranës, deklarata e theksuar e Besnik Mustafajt, duhet të vlerësohet si e dobishme për këto arsye: (1) Është hapi i parë i politikës së jashtme shqiptare që sheshit sinjalizon në mënyrë premtuese se Shqipëria si shtet nuk do t’i “fut më veshët në lesh”, duke vështruar në “mënyrë paqësore” ushtrimin e ndonjë gjenocidi mbi popullin e saj shqiptar ose copëtimin e Kosovës dhe të territoreve të tjera shqiptare qoftë nga ana e Serbisë, e Malit të Zi, e Greqisë apo qoftë nga ana e “Maqedonisë”; (2) Kjo deklaratë nuk mund të quhet e ngutshme dhe e papeshuar politikisht, sepse nuk është “produkt individual” i ministrit të Jashtëm, B. Mustafajt, por është sajesë e përbashkët politiko-diplomatike e kombëtare e Qeverisë së Shqipërisë, e cila në këtë rast, me gjasë (para se të jepet për opinionin publik) ka qenë e konsultuar dhe e harmonizuar edhe me pikëpamjet dhe me qëndrimet zyrtare të partnerëve aktualë të diplomacisë evro-perëndimore ndërkombëtare; (3) Edhe pse përmbajtja e kësaj deklarate nuk është eksplicite dhe e drejtpërdrejtë, me gjithatë shton optimizimin dhe besimin se politika e jashtme dhe diploamcia shqiptare në të ardhmen nuk do të ketë vetëm karakter neutralizues apo indiferent ndaj çështjes jetike shqiptare në Ballkan, por do të jetë faktor i rëndësishëm dhe aktiv në krijimin e kushteve dhe rrethanave të volitshme politiko-strategjike të zgjidhjes së problemeve aktuale të shqiptarëve në Ballkan, si shkak dhe pasojë e politikës kolonialiste serbo-sllave mbi trojet e Shqipërisë Etnike; (4) Efekti tjetër pozitiv i deklaratës së Besnik Mustafajt qëndron në faktin se ajo “zgjoi nga gjumi” reagime të ashpra dhe negative të diplomacisë antishqiptare të boshtit Beogard-Shkup, me ç’rast erdhi në shprehje repriza e “diplomacisë fantazmë” e ndërrimit dhe e atribuimit të tezave të vjetra të kolonializmit serbo-sllav, se shqiptarët po kërkojnë krijimin e “Shqipërisë së Madhe”(!)

Kjo tezë politko-propagandistike e teorisë raciste serbomadhe është trill në funksion të mbrojtjes së Serbisë së Madhe (1844-2006), të cilën deri më sot nuk e njeh as doktrina e as praktika e politikës shqiptare. Të gjithë ata që e njohin historinë e shqiptarëve dhe të Shqipërisë, e kanë të qartë se ndër shqiptarë kurrnjëherë nuk ka qenë e pranishme një aspiratë e tillë, siç e kanë fabrikuar propaganda, politika, kuazishkenca dhe Kisha Ortodokse Serbe. Ç’ është e vërteta Shqipëria Etnike ka ekzistuar dhe ekziston edhe sot, por është e copëtuar, e aneksuar dhe kolonizuar nga Serbia, nga Mali i Zi, nga “Maqedonia” dhe nga Greqia. Miëpo, Shqipërinë Etnike kolonialistët dhe imperialistët serbo-sllavë e quajnë “Shqipëria e Madhe”, sepse vetëm ashtu iu konvenon, në mënyrë që edhe në shekullin XXI, të mos heqin dorë nga politika hegjemoniste dhe kolonialiste mbi tokat indigjene shqiptare të Shqipërisë Etnike. Mirëpo, Shqipëria, as shqiptarët kudo që janë nuk duhet të heshtin para akuzave të këtilla të ulta të propagandës antishqiptare të Serbisë, por duhet të kacafytën me to, duke i përgënjeshtruar edhe shkencërisht, edhe politikisht, edhe diplomatikisht si në sfondin e kombëtares, ashtu edhe në atë ndërkombëtares. Ndryshe, heshtja dhe indiferentizmi ndaj tezave të tilla serbomëdha, të atribuuara në kurriz të Shqipërisë Etnike, paraqet rrezik serioz që ato të ndikojnë pozitivisht në qarqet ndërkombëtare në favor të diplomacisë kolonialiste të Serbisë së Madhe.

Deklarata e B. Mustafajt midis “dy zjarreve”

Pse Beodradi zyrtar përmes “shutte diplomacy” të Grupit negociator për decentralizimin e Kosovës, e ka kritikuar ashpër deklaratën e kryediplomatit shqiptar Besnik Mustafaj, duke e kualifikuar si “akt provokues që shpreh aspirtat e pashuara të shqiptarëve prër krijimin e një Shqipërie të Madhe në Ballkan. Ata llogarisin se efekti-domino do të bartet nga Kosova në Maqedoni, gjë që është jashtëzakonisht e rrezikshme dhe kërcënon tërë rajonin”(albeu.com,16.03.2006). Siç vumë në pah më sipër lidhur me shpifjen e konceptit “Shqipëria e Madhe” nga ana politikës, e shkencës dhe e makinerisë propagandistike serbomadhe, edhe thelbi i kësaj deklarate denoncuese të Goran Bogadonoviqit (anëtar i Grupit Negociator për Statusin e Kosovës, përkatësisht homolog i decentralistëve shqiptarë të Grupit Negociator të Kosovës në “Vjena1” dhe në “Vjena2”) është në fokus të mohimit me çdo kusht jo vetëm të statusit të pavarësisë së Kosovës, por edhe kundër tërë interesave vitale dhe të drejtave historike legjitime të shqiptarëve mbi Shqipërinë Etnike. Lind pyetja pse qarqet shovensite të qeverisë serbe të Beogradit e kanë kritikuar si të papranueshme dhe të rrezikshme, deklaratën e B. Mustafajt, të papritur në kuptimin pozitiv për interesin e përgjithshëm shqiptar, nuk është aspak e çuditshme, sepse interesi ekonomik kolonial mbi Kosovën, përkatësisht Shqipërinë Etnike, qe më se 100 vjet serbëve, Serbisë dhe Malit të Zi ua ka verbuar sytë, e kursesi të shërohen prej këtij recidivi të lashtë historik, që sipas së drejtës ndërkombëtare është krim ndërkombëtar. Mirëpo, si të shpjeghohet fenomenologjia e kritikës negative dhe tendencioze, bërë deklaratës së Besnik Mustafajt nga Ilir Meta dhe nga Paskal Milo (ish-ministra të Ministrisë së jashtme të Shqipërisë”, të cilën e kanë cilësuar “befasuese” nga se sipas “dioptrisë diplomatike” të tyre “ndryshimi i kufijve rajonalë nuk ka mbështetje aksund dhe, cenon stabilitetin në rajonin e Ballkanit”. (kosova/ballkanweb/albeu) ?! Çfarë “vlerësimi i thell” antidiplomatik, sepse nuk ka lidhje me mesazhin e deklaratës së Besnik Mustafajt, i cili në mënyrë indirekte ka paralajmëruar me kohë se nëse copëtohet ndonjë pëllëmbë tokë e Kosovës, atëherë, edhe shteti shqiptar do të përdorë të drejtën e tij të ligjshme dhe legjitime, që nga bashkësia ndërkombëtare të kërkojë rikthimin e të gjitha territoreve shqiptare, (të cilat janë ende me status kolonial serbo-sllav) brenda kufijve natyrorë historikë dhe gjeopolitikë të Shqipërisë Etnike. Kjo, de facto dhe de jure, do të thotë ndryshimi i kufijve ekzistues kolonialë të Serbisë, të Malit të Zi, të Greqisë dhe të “Maqedonisë”. Mirëpo, nëse vjen në shprehje një ndryshim i këtillë i kufijve midis Shqipërisë dhe shteteve përkatëse kolonialiste fqinje, do të jetë plotësisht i ligjshëm dhe racional, sepse vetëm në këtë, do të ketë gjasë që në mënyrë reale dhe objektive të zgjidhet problemi kolonial 100-vjeçar i shqiptarëve në Ballkan. Ndryshe, bashkëpunimi, paqja dhe siguria, do të jetë vetëm një pikëpyetje e madhe si për Ballkanin, ashtu edhe për Evropën.

Fundja, as Paskal Milo, as Ilir Meta e as Fatos Nano (i cili ky i fundit është takuar me ish-kriminelin Slobodan Milosheviq në Kretën e Greqisë) nuk kanë të drejtë morale, ta kritikojnë deklaratën e theksuar të Besnmik Mustafajt, sepse edhe dipomacia e tyre paraprake karshi Kosovës dhe çështjes së pazgjidhur shqiptare në Ballkan ka qenë me përplot gabime katastrofike, të papërmirësueshme, antidiplomatike dhe antishqiptare, sepse asnjëherë nuk është kritikuar nga serbo-sllavët fqinj për potezat e saj të drejtë dhe të arsyeshëm në mbrojtjen e qenies gjithëshqiptare në Ballkan. Përkundrazi, ka qenë komplementare me interesat e sundimit të kolonializimit serbo-grek-malazez e maqedon. Ndër të tjera, këtë e ka provuar edhe normalizimi i marrdhëdhënieve diplomatike me Beogradin, me Shkupin, me Athinën, para se të zgjidhej asnjë problem jetik i shqiptarëve në Ballkan.

Reagimi i BE-së përmes zëdhënses së Havier Solanës(përfaqësues i lartë për siguri dhe politikë të jashtme të BE-së), Kristina Galak, se “Këshilli i BE-së, Grupi i Kontaktit për Kosovën janë plotësisht të qartë se nuk mund të ketë kurrfarë ndryshimi të kufijve të territorit të vendeve fqinje të Kosovës”(Po aty,16.03.2006), si dhe reagimi i Serbisë, ashtu edhe reagimi i Paskal Milos, i Ilir Metës dhe i Ilinka Mitreva (kryediplomate e “Maqedonisë”) kanë një emërues të përbashkët të mbrojtjes së konceptit të “mosndryshimit të kufijve territorialë ndërmjet Shqipërisë dhe shteteve të tjera fqinje. Kuptohet një qëndrim i njësuar politik dhe diplomatik i Serbisë dhe i “Maqedonisë” me BE-në në këtë kontekst është akceptueshëm dhe i leverdishëm për to, sepse është në funksion të integritetit dhe të sovranitetit kolonial të tyre. Mirëpo, këtë koncept strategjik të mosndryshimit të kufijve në Ballkan, politika, as dipomacia e as shkenca shqiptare nuk kanë arsye ta mbrojnë, as ta jusitifikojnë mbi asnjë bazë ngase gjysma e territorit dhe e popullsisë shqiptare ende ndodhen “peng” si plaçkë koloniale e Serbisë, e Malit të Zi, e Greqisë dhe e “Maqedonisë” artificiale. Po qe se diplomacia shqiptare “rastësisht” pajtohet me konceptin e mosndryshimit të kufijve mes shteteve fqinje grabitçare, atëherë është rrezik që as Kosovës të mos i njihet statusi i pavarësisë ngaqë automatikisht me njohjen e subjektivitetit juridik ndërkombëtar të Kosovës, de facto dhe de jure nënkuptohet edhe ndryshimi i kufijve midis Kosovës dhe Serbisë. Kështu që, me njohjen e një akti të tillë juridik ndërkombëtar, zhvlerësohet edhe Rezoluta 1244, sipas së cilës “Kosova është provincë e Serbisë”. Prandaj, pavarësisht nga kritikat qëllimmira dhe tendencioze, të drejtuara nga miqtë dhe armiqtë e pavarësisë së Kosovës, politika, diplomacia as shkenca shqiptare nuk kanë asnjë arsye që të “tëkurren” në lëkurën e tyre, po qe se e kundërshtojnë me të drejtë mosndryshimin e kufijve, i cili tash për tash është barriera kryesore për pavarësimin e Kosovës, përkatësisht të zgjidhjes së problemit kolonial shqiptar në Ballkan.

Shkencëtarët, shkrimtarët, politikanët, diplomatët, strategët ushtarakë dhe analistët shqiptarë, duhet të jenë të bindur se çdo potez i arsyeshëm dhe pozitiv i politikës dhe i diplomacisë shqiptare, që është në funksion të mbrojtjes së interesit të përgjithshëm nacional dhe shtetëror, ai do të jetë i sulmuar dhe i anatemuar (si i rrezikshëm jo vetëm në përmasa ndërshtetërore rajonale, por edhe në ato ndërkombëtare) sikundër këtu e 100 vjet më parë nëpër kongreset dhe konferencat ballkanike dhe evropiane, me ç’rast Shqipërisë dhe shqiptarëve ua kanë përgjysmuar 50% të territorit të tyre etnik.

Duhet nënvizuar faktin se zvarritja e deritashme e pavarësisë së Kosovës nga ana e bashkësisë ndërkombëtare nuk është bërë për shkak se me shkuputjen përfundimtare të saj nga Serbia kolonialiste, Kosova do ta rrezikonte paqen dhe sigurinë në rajon, por për shkak se pavarësia e saj do të krijonte kushte reale në terren për ndryshimin e kufijve nga se ata dikur janë krijuar me dhunë, me gjenocid, me forcë në kurriz të copëtimit të tokave etnike shqiptare. Si të tillë, këta edhe duhet pësojnë ndryshime ashtu sikurse kufiri ndërmjet Gjermanisë Perëndimore dhe asaj Lindore. Sikurse kufijtë e ish-Bashkimit Sovjetik, me rastin e krijimit të shteteve të pavarura baltike (Lituania, Letonia, Estonia) si dhe shtetet e tjera joruse (Taxhikistani, Turkmenia, Azarbejxhani etj.) të “perandorisë së kuqe”, të cilat përkundër paralajmërimit të hipotezave të rrezikshme dhe të kombshme për koekzistencën paqësore të atyre popujve, nuk e kanë destabilizuar as paqen e as sigurinë në hapësirat e ish-Bashkimit Sovjetik.
info@mitrovicapress.net, redaksia@mitrovicapress.net