Kur UNMIK-u e mori nën administrim Kosovën, ligjet e Serbisë të cilat qartazi i diskriminonin shqiptarët dhe pakicat tjera joserbe në Kosovë, u shpallën të pazbatueshme në territorin e Kosovës. Mirëpo, përkundër kësaj, transformimi i dhunshëm i pronës të cilën e kishte bërë Serbia, nuk u prek fare. Kjo praktikë e administrimit e vazhdoi dhunën e Serbisë për shkak se e vazhdoi padrejtësinë e Serbisë përmbi pasuritë e Kosovës, të cilat i takojnë popullit të Kosovës. Të njëjtën praktikë e vazhduan edhe institucionet e Kosovës, sikur ato të Përkohshme të Vetëqeverisjes, ashtu edhe këto të Ahtisaarit. (Zaten, meqenëse janë të varura, vendimet e këtyre institucioneve nuk mund të jenë të pavarura, por vetëm vazhdim i varësisë.) Dhe ky administrim zbatohet në tërë pronën në Kosovë, qoftë ajo private (kujtoni banesat e uzurpuara nga shteti serb gjatë viteve ’90 të cilat i janë kthyer pronarëve serbë, të cilët i kishin pronësuar këto padrejtësisht), qoftë ajo publike a shoqërore. Kur filloi procesi i privatizimit në Kosovë (i dëmshëm edhe në shumë aspekte tjera) ndërmarrjet që shiteshin ishin të krijuara nga asetet e ndërmarrjeve ekzistuese. Pra, nuk shiteshin ndërmarrjet, për shkak se konsiderohej që ato janë pronë e dikujt tjetër. I tërë fondi i privatizimit sot mbahet i ngujuar në banka, duke i pritur pronarët të cilët do të caktohen përmes një procesi të arbitrazhit. Gjatë viteve ’90 Milosheviqi e kishte transferuar pronësinë mbi pasuritë shoqërore e publike të Kosovës, duke i bërë ndërmarrjet tona degë të ndërmarrjeve të Serbisë. Dhe sot ky transfer vazhdon të pranohet si i vlefshëm juridikisht, ekonomikisht e politikisht. T’i pranohet ky transfer prone është njëlloj si t’i pranohet politika e Milosheviqit mbi Kosovë. Për shkak se luftërat për territore, çfarë kanë qenë dhe mbesin ato të Serbisë, janë, në të vërtetë, luftëra për resurse. Ashtu siç ishte luftë për pasuri nëntokësore marrja nën kontroll e Trepçës, kontroll ky që tash po pranohet.

Sipas një artikulli në Zëri të shkruar nga Ibrahim Rexhepi, Agjencia Kosovare e Privatizimit i ka pranuar kërkesat për borxhe që na i paska Trepça të parashtruara nga kompani të ndryshme, të cilat arrijnë shumën prej 197 milionë eurosh. Kjo listë përbëhet nga kompani a institucione të ndryshme, të cilat kanë kërkesa të ndryshme ndaj Trepçës, kërkesa këto pronësie apo obligime borxhesh. Si pronari më i madh i Trepçës në këtë listë paraqitet Fondi për Zhvillimin e Republikës së Serbisë, që pretendon të ketë 67% të aksioneve të Trepçës sipas marrëveshjes së bërë në vitin 1994. Pastaj vijnë edhe kompani tjera nga Serbia, të cilat kërkojnë kthim borxhesh të marra nga Trepça gjatë viteve ’90 apo kthim aksionesh pronësie të blera në Trepçë gjatë po të njëjtave vite. Por aty është edhe kompania greke “Mytelinios”, e cila thotë se Trepça i ka borxh asaj mbi 55 milionë euro për shitjen e plumbit dhe zinkut si dhe 44 milionë euro për shkak të një kredie që ia ka dhënë qeverisë së Serbisë, me ç’rast Trepça është përdorur si hipotekë e klasit të parë. Kërkesa tjetër e lëshuar nga Goran Bogdanoviqi, ministër për Kosovë në qeverinë e Serbisë, deklaron se vetëm 25.7% të Trepçën janë pronësi shoqërore. Këto kërkesa janë të papërballueshme për Trepçën në gjendjen e saj ekzistuese. Mirëpo shumë më me rëndësi është fakti se të gjitha këto janë absolutisht të padrejta dhe të papranueshme. E tërë kjo shitje e Trepçës apo marrje kredie në emër të Trepçës, është bërë nga një shtet okupator kolonialist, dhe është bërë në kushte të ushtrimit të një dhune të tmerrshme. Madje shitja e Trepçës dhe kreditë e marra në emër të saj, sikur edhe vjedhja tjetër e pasurisë së shqiptarëve në Kosovë, është përdorur kryesisht për t’i financuar fushatat gjenocidale të të shtetit të Serbisë gjatë viteve ’90.

Në ligjin ndërkombëtar e drejta e vetëvendosjes lidhet ngushtë me të drejtën për kontroll mbi pasuritë natyrore të vendit, si dhe mbi kapacitetet zhvilluese të atij vendi. Sepse pa këto, pra pa aspektin e mundësisë ekonomike, e drejta për vetëvendosje nuk do të kishte kuptim. Për shkak se, në fund të fundit, liria do të duhej të shërbente për rritje të mirëqenies së popullatës së lirë. Sepse liria në kushtet e shtrëngimit ekonomik nuk është liri. Rezoluta 1803 e Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së thotë: “E drejta e popujve dhe kombeve për sovranitet të përhershëm mbi pasuritë dhe resurset e tyre natyrore duhet të ushtrohet në interes të zhvillimit të tyre kombëtar dhe të mirëqenies së popullit të shtetit në fjalë”, për të vazhduar se eksploatimi dhe investimi në këto resurse duhet të bëhet në bazë të rregullave dhe kushteve të cilat shteti lirshëm i ka identifikuar si të domosdoshme ose të dëshirueshme për autorizimin, kufizimin ose ndalimin e shfrytëzimit të pasurive të tilla. Me një fjalë, kjo thotë se shteti duhet të jetë i lirë të vendos mbi mënyrën e shfrytëzimit të pasurive të veta, ndërkohë që destinimi i kësaj pasurie duhet doemos të jetë mirëqenia e qytetarëve. Ajo që i ka ndodhur Trepçës dhe pasurisë tjetër të Kosovës është në kundërshtim të drejtë me këto parime. Shitja e pasurisë së Kosovës (e bërë nga Milosheviqi apo UNMIK/AKM/AKP) u ndihmon dhe ua rritë pasurinë vetëm një pakice, duke e varfëruar tutje shumicën e qytetarëve të Kosovës.

Prandaj na duhet dekolonizimi. Trepça është ndoshta dëshmia më e mirë për këtë. Kosova ka qenë e koloni e Serbisë. Kështu që shkëputja nga Serbia nuk mund të bëhet pa një proces dekolonizimi. Madje dekolonizimi është më i rëndësishëm sesa shkëputja e thjeshtë, për shkak se vetëm përmes tij arrihet shkëputja e vërtetë. Dëshmi për këtë e kemi tërë pasurinë shoqërore në Kosovë. Vërtet që shteti serb nuk është i pranishëm në tërë territorin e Kosovës me polici e ushtri (kontrollin përmes strukturave paralele e ka të koncentruar në enklava e veri), mirëpo ai vazhdon së ekzistuari si bashkëpronar i pronës shoqërore të Kosovës. Dekolonizimi do ta korrigjonte këtë padrejtësi, duke e anuluar transferin ilegjitim të pronës sonë publike dhe shoqërore. Pa proces të dekolonizimit ne do të mbetemi të kolonizuar, dhe pak ka rëndësi nëse forma dhe kolonizatori mund të ndryshojnë. Një zgjidhje e mesme e praktikuar deri tash ka qenë shitja e pronës që t’ia heqim pronësinë ndërmarrjeve serbe. Por kjo është anomali, për shkak se kështu ne po e transferojmë vetë pronën në emër të një pronari të ri, pa e konsideruar fare interesin tonë. Problemet në të cilat janë ndodhur dhe ndodhen ndërmarrjet e Kosovës janë të qëllimshme, dhe synim kanë t’i zhvleftësojnë ato në syrin e qytetarëve të Kosovës, që të mund të shiten më lehtë, dhe në treg që të mund të shiten më lirë. Ky lloj administrimi i pronës publike e ka bërë privatizimin si heqje të një barre të rëndë. E privatizimi në Kosovë është shpronësim nga pasuria dhe nga potenciali zhvillues për të ardhmen. Kështu jemi duke humbur. Njëjtë sikur në vitet ’90.

Vetëvendosje
Plani i Ahtisaarit jo vetëm që po na shkombëtarizon në këtë mënyrë, por edhe krejt vargu i institucioneve politike e gjyqësore të ndërtuara sipas konceptit të Planit të Ahtisaarit, janë në shërbim të këtij plani antishqiptar, e jo në shërbim të vullnetit të popullit shumicë. Plani i Ahtisaarit konsideron se në emër të pakicave duhet të sakrifikohet vullneti politik dhe identiteti kombëtar i popullit shumicë. Kjo është qasje krejtësisht e gabueshme dhe me siguri që do të dështojë herëdokur.

Të premten e kaluar, Gjykata Kushtetuese ka marrë një vendim shkombëtarizues në frymën e Planit të Ahtisaarit. Pas ankesës së përfaqësuesve të pakicës boshnjake dhe asaj turke në Gjykatën Kushtetuese për stemën e komunës së Prizrenit, gjykata ka vlerësuar që kjo stemë është antikushtetuese. Në këtë stemë – emblemë duket shtëpia e Lidhjes së Prizrenit dhe viti 1878. Ky është vendi ku në qershor 1878 u mblodhën shqiptarët për të formuar lëvizjen e parë kombëtare për mbrojtjen e trojeve shqiptare nga rreziku i aneksimeve të tyre nga Mali i Zi, Serbia dhe Greqia nëpërmjet pazareve të Fuqive të Mëdha në Kongresin e Berlinit.

Vendimin e saj se emblema ishte diskriminuese gjykata e mbështeti në nenet 3, 7.1, 58 dhe 59 të Kushtetutës së Kosovës (Lexo – Ahtisaarit). Ç’është më e rëndësishmja, ky vendim e zbaton nenin 3 të Kushtetutës të bazuar në Planin e Ahtisarit, i cili thotë se “Kosova është një shoqëri shumetnike, e përbërë nga shqiptarë dhe komunitete të tjera.” Fillimisht ky nen nuk ka përfshirë fare termin “shqiptar”; përpjekja për ta përfshirë tani duket se ka qenë ligjërisht e pakuptimtë, pasi vetë kremtimi i identitetit të shumicës shqiptare në Kosovë tani është definuar si diskriminues në vetvete.

Vendimi i Gjykatës ishte i bazuar në rekomandimin e një komisioni hetues të themeluar prej saj dhe të udhëhequr nga njëri prej tre gjykatësve ndërkombëtarë të emëruar nga PCN’ja. Gjykatësit ndërkombëtarë përbëjnë një të tretën e gjyqtarëve të Gjykatës Kushtetuese.

Plani i Ahtisaarit jo vetëm që po na shkombëtarizon në këtë mënyrë, por edhe krejt vargu i institucioneve politike e gjyqësore të ndërtuara sipas konceptit të Planit të Ahtisaarit, janë në shërbim të këtij plani antishqiptar, e jo në shërbim të vullnetit të popullit shumicë. Plani i Ahtisaarit konsideron se në emër të pakicave duhet të sakrifikohet vullneti politik dhe identiteti kombëtar i popullit shumicë. Kjo është qasje krejtësisht e gabueshme dhe me siguri që do të dështojë herëdokur.

Pothuajse të gjitha shtetet evropiane demokratike kanë standardet më të larta për pakicat, por aty mbizotëron vullneti i shumicës. Dhe, në këto shtete nuk ka kurrfarë konfrontimi ndërmjet të drejtave të pakicave dhe vullnetit të shumicës. Shtet i vërtetë demokratik është vetëm ai shtet që përbrenda vullnetit politik të shumicës, që materializohet në institucionet sovrane të vendit, garantohen të drejtat më të larta politike, kulturore e ekonomike të pakicave. Por, kurrsesi ai shtet, korniza politike e të cilit e mbyt vullnetin e shumicës absolute në emër të neutralitetit ndaj të gjithëve, dhe kështu qëllimisht i konfronton artificialisht pakicat me shumicën.

Barazia e qytetarëve ka kuptim si barazi para ligjit. Por në secilin shtet, e sidomos nëpër shtetet demokratike evropiane, popullata e shteteve kryesisht përbëhet nga një grup shumicë, dhe pakicat që jetojnë në të. Në Kosovë ky grup shumicë ka identitet të qartë kombëtar. Ne jemi shqiptarë. Dhe duhet t’ua garantojmë të gjitha të drejtat pakicave, ashtu siç ua garantojnë këtë gjë shtetet normale. Por kurrsesi të zbulojmë e imponojmë identitete politike e kombëtare artificiale si alibi për deshqiptarizimin e Kosovës, siç po ndodh aktualisht me Planin e Ahtisaarit.

Njohja e rëndësisë historike të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit për shqiptarët nuk do të thotë edhe përjashtim ose mohim automatik i rolit të kulturave të pakicave në këtë qytet. Nëse bazohemi në këtë parim, atëherë asnjë shtet nuk do të kishte të drejtë t’i nderonte traditat kulturore të shumicës apo të respektonte identitetin e saj kombëtar. Shtetet që përbëhen prej popullsisë shumicë dhe popullsive minoritare zakonisht e menaxhojnë këtë problem duke e balancuar respektimin e identitetit të shumicës së atij shteti me mbrojtjen e të drejtave të pakicave dhe me kremtimin e kulturës së pakicave. Në vend të kësaj harmonie Plani i Ahtisaarit, dhe rrjedhimisht Kushtetuta, e kanë imponuar termin shoqëri “shumetnike” për ta neutralizuar identitetin e natyrshëm të shumicës shqiptare të Kosovës. Kjo është e padrejtë dhe politikisht e papërgjegjshme. Dhe, duhet t’i thuhet një herë e mirë STOP!

Sa I përket rrjedhës së ndeshjes, fillimi I takoj Barcelonës e cila në disa raste arrinte të udhëheq deri në pesë pikë, ndërsa në minutën e 13-të për herë të parë gjashtë (25:19). Madrilenët deri në fund të pjesëlojës rikthehen në lojë duke anuluar minusin në një pikë pranë rezultatit 37:36, dhe në minutën e 25-të me anë të Rimantasa Kaukenasa udhëheqin me gjashtë pikë dallim. Në minutën e 34-të ishte plus tri për mysafirët (60:57), pastaj filloj rënia përfundimtare nga loja. Deri në fund të takimit shënuan vetëm një pikë nga gjuajtja e lirë, me ç’rast përshëndeten nga fitorja.

Njëri ndër ata I cili shënoi pikët vendimtare në takim ishte Pete Mickeal me 18 pikë dhe gjashtë kërcime, dhe ngjajshëm mund të themi edhe për Bonifacea N’donga (14 pikë, 7 kërcime). Trajneri I Realit Ettore Messina kështu nuk arriti ta ndaloj barikadimin e sukseshsëm të katalonezëve, të cilve nuk ju ndikoj shumë humbja në kercime (37-33 diferenca)

Mickeal dhe N’Dong sukseshëm ndaluan Gabrajosu , Reyes dhe të tjerët, ndërsa i vetmi i cili mbante ritmin e lojës ishte Darjus Lavrinoviq me 14 pikë dhe shtatë kërcime ishte më I miri nga radhët e mysafirëve.

Në ndeshjet tjera befasoj Partizani nga Beogradi I cili me lojën spektakulare gjunjëzoj vendasit e Maccabi Telaviv 85:77 (32:46) pas pjesëlojs së parë. Këtë fitore të mysafirëve pak kush e kishte pritur duka pas parasysh fillimin dhe përfundimin e periudhës së dytë e cila ishte në favor të vendasëve.

Organizata ÇOHU! konstaton se në përgaditjen e PTK-së për privatizim ekziston një konflikt i qartë i interesit në këtë proces. Angazhimi i Telco AG në përgaditjen e konferencave me donatorë shkon në ndesh me rolin e kësaj kompanie si konsulent i transaksionit duke qenë se ajo në kuadër të përgaditjes së PTK-së për privatizim bën evaluimin e kësaj korporate, rol ky që duhet të jetë tërësisht i ndar nga aranzhimi i investuesve potencial në këtë sektor.

Duke qenë se që nga fillimi nuk ka pasur një transparencë për zgjedhjen e kësaj kompanije si kompani që do bëjë përgaditjen e PTK-së për privatizim, duke qenë se nuk ka fare transparencë rreth vlerësimit të PTK-së, involvimi i Telco AG edhe në marrëdhënje me investitorë ka një konflikt interesi që mund të jetë me pasoja.

Kjo është edhe një dëshmi që procesi i privatizimit të kompanive publike, i lënë gati tërësisht në duart e MEF, është një proces i përshkuar me konflikte të interesit, ndikime të sektorit privat, dhe korrupsionit, të cilat mund të dëmtojnë interesin publik në këtë proces.

Ky është edhe një argument se në këtë proces duhet të ndërhyhet në mënyrë që të nxirret nga procedimi i fsheht i MEF-it dhe Qeverisë së Kosovës. Praktika e korrupsionit në privatizimin e kompanive me pronësi shoqërore rrezikon të përsëritet edhe në rastin e kompanive publike nëse në këtë proces nuk imponohet një transparencë dhe kjo rrezikon që të dëmtohet rënd interesi i publikut kosovar. Organizata ÇOHU! në një analizë që ka botuar javën që kaloi ka argumentuar në detaje pse privatizimi në sektorin e kompanive publike si i tillë duhet të ndalet për të vendosur një transparencë dhe llogaridhënje.

Po ashtu, në radiologji me kapacitet të plotë po punohet në dy CT, atë gjashtë shtresore dhe CT spinale, ku brenda dite kryhen rreth 60 CT. Zyrtarët e Qendrës Diagnostike në bashkëpunim dhe përkrahje të menaxhmentit, kanë futur në punë 2 aparate të rëndësishme radiologjike që për 6 vite ishin jashtë funksioni dhe nuk ishin përdorur. Njëri prej tyre do vendoset në Klinikën e Pediatrisë ku do kryhen fotografimet për fëmijë që nuk do kenë nevojë të barten për në radiologji, derisa aparati i dytë radiologjik do vendoset në Klinikën e Kirurgjisë, ku fotografimet do bëhen për gjitha klinikat kirurgjikale. Së shpejti, në Repartin e Neonatologjisë në Klinikën e Pediatrisë, do vendoset një rëntgen mobil, ku nuk do ketë nevojë të barten foshnjat, por fotografimet do kryhen direkt në kuadër të repartit. Po bëhen përpjeke maksimale që të filloj punën shumë shpejt edhe një Kabinet i ri i ultrazërit në kuadër të radiologjisë, i cili po ashtu, ishte donacion dhe nuk ishte futur në përdorim për më shumë se gjashtë vite. Futja në punë e këtij ultrazëri, do zvogëlonte në masë të madhe pritjet e pacientëve, njofton QIK.

Arsyeja e shënimit të kësaj dite në tërë botën e gjithashtu edhe tek ne në Kosovë është thirrja në aksion për të gjithë ata që me kontributin e tyre do te përkrahin eliminimin e tuberkulozit në Kosovë dhe në botë. Ministria e Shëndetësisë, Institutin Kombëtar i Shëndetësisë Publike të Kosovës, Fondi Global me OJQ/KeA, dhe AsPuKo më 24 mars do të shënojë Ditën Botërore të Tuberkulozit edhe në të gjitha qendra rajonale të Kosovës. Gjatë vitit 2009 në Kosovë janë regjistruar 901 raste të tuberkulozit. Një e treta e popullatës së botës është e infektuar nga TB. Çdo 10 sekonda një person vdes në botë nga TBC. I sëmuri nga tuberkulozi mund të infektojë 10 – 15 njerëz brenda një viti.